Menghitung hari untuk balik UUM. Dan aku juga menghitung masa untuk hidupku masa akan datang.
Aku ada masa 2 hari lagi untuk berada di rumah terchenta dan yang penting sekali bilik ku yang terchenta ini. < Ehehehe...ngada2 sungguh> Tadi pun aku puas 'round the world'. Aku mencipta sejarah hari ni, aku pergi FARLEY. Sesungguhnya, aku tak pernah pijakkan kaki ku ke Farley semenjak aku belajar di Labuan. Bukan apa, kalau nak pergi sana mesti ada je masalah. Sesak jalan la, tak ada parking la, barang pun mahal. Jadi kureng sikit la nak shopping kat sana. Banyak2 tempat shopping kat Bintulu ni memang orang kat kedai tu pun jemu tengok muka aku ni tapi tidak Farley.
Pagi tadi aku cari antie aku. Kebetulan dia tengah tengok2 barang kat Farley yang dikatakan ada 'Member Day' 3 hari ni. Aku dan mak aku pun masukla Farley tu dan terus lekat serta mengangkut barang Farley. Lusa aku nak pergi sana balik. Tadi tak sempat tengok kedai kasut. Ada kasut aku nak angkut.
Tak sedar kan. Dah makin dewasa dah aku. Macam semalam je aku ni tengah main masak2 kat kebun, main batu seremban, main zero-point. Hmm... Semalam aku mengira tempoh pengajian ku, tahun 2011 aku dah habis belajar di UUM dan awal tahun 2012 aku akan praktikal. Bila orang tanya berapa tahun lagi study aku habis, aku jawab 2 tahun, bunyi tu macam lama kan.
Bila aku teringat pasal praktikal aku, aku berfikir tentang persediaan aku. Banyak juga benda nak kena fikir. Nak kena cari tempat praktikal perkara paling penting. Lepas tu bagaimana cara aku nak praktikal nanti. Contohnya dari segi tempat tinggal, rumah, kenderaan aku nak ke tempat kerja. Hal lain2 aku tak la risau sebab kalau aku dapat praktikal di Bintulu ni ok la sesangat. Save budget makan, rumah aku. Masalah sekarang kenderaan. Sekarang ni pun aku susah banget nak guna kereta. Kereta memang berlambak kat rumah ni tapi semua orang guna. Kereta bos aku pun masa tertentu je aku boleh guna. Tu pun kena booking dulu tau. Kalau aku kerja nanti macam mana la aku nak pergi kerja. Tak kan nak jalan kaki kot.
Dengan itu aku berfikir, aku nak beli kereta la lepas habis study kat UUM nanti. Tak lah aku berebut kereta dengan orang. Aku fikir nak guna duit biasiswa dan duit simpanan aku tu untuk pedahuluan. Bayar bulan minta tolong bos la. Untuk sekarang ni, aku nak beli kereta yang kecik dulu. Senang untuk aku guna, save minyak, bayar bulan pun tak mahal. Pilihan aku antara Kancil, Viva dan Proton Saga. Setelah aku bandingkan kelebihan dan kekurangan at last Viva la sesuai untuk masa aku sekarang. Ada ciri2 yang disebutkan sebelum ini.
Kata mak aku, dia sanggup bayar untuk aku. Ok. Aku on je. Tapi kalau dia sanggup nak bayar pendahuluan, bayar juga monthly dia. Sebab aku memang la tak ada duit. Aku sendiri banyak dah benda nak bayar sekarang. Aku cakap awal2 bulan 12 2011 ambil kereta tu. Aku stat praktikal bulan 1 selama 6 bulan.
Bapa aku memang tak setuju aku ambik kereta kecik macam tu. Dia cakap alang2 beli la kereta cantek terus. Maksud dia Toyota Camry. Kereta idaman dia sekarang.
Hmm... Aku mana ada duit pak. Ini pun aku minta tolong korang bayar untuk aku dulu sebelum aku dapat kerja tetap. Yang besar2 ni kita fikir kemudian la. Tunggu kedudukan aku stabil. 5 tahun lepas aku graduate baru aku akan beli kereta yang santek. Masa tu pun aku ada duit banyak. So sabar la ye pak.
Mak aku pun setuju dengan planning aku ni. Tanpa sedar aku menitiskan air mata bila aku cakap macam tu.
Ye... aku tahu mak bapa aku memang harap aku sorang je sekarang. Abang2 aku semua out of list dah. Impian2 mak bapak aku 60% dah tercapai. 40% sekarang semuanya bergantung kepada aku sorang. Bapak aku nak beli sebuah kereta mewah. Ada 3 jenis kereta dia nak sekarang. Lancruiser model baru, Camry dan Mercedes. Dia harap aku yang beli satu hari nanti.
Hmm... sangat lah susah kalau anda sudah menjadi harapan orang. Kalau sekali kita menghancurkan harapan orang yang kita sayang, selama2 dia akan kecewa dengan kita. Itu yang paling aku takut. Aku takut untuk kecewakan mak bapak aku, aku kecewakan orang yang aku sayang. Siapa2 pun yang aku sayang.
Hmm... sangat lah susah kalau anda sudah menjadi harapan orang. Kalau sekali kita menghancurkan harapan orang yang kita sayang, selama2 dia akan kecewa dengan kita. Itu yang paling aku takut. Aku takut untuk kecewakan mak bapak aku, aku kecewakan orang yang aku sayang. Siapa2 pun yang aku sayang.
Aku sayang keluarga aku. Aku sayang orang yang aku sayang.


No comments:
Post a Comment