My Followers. Love ya!

To my Follower

Terima kasih sudi men'jenguk'kan diri anda ke blog aku yang tak seberapa ini. Apa-apapun yang anda baca di dalam blog ni, biarlah ia tersemat di hati anda sahaja. Jangan malu-malu untuk tinggalkan komen anda di sini. Bagi yang tak suka, dengki dan sewaktu dengannya, tak perlu membazir masa untuk baca blog ini. Sekian terima kasih. ;)

Wednesday, June 2, 2010

Macam2 berlaku

Gawai ni aku sibuk sikit. Ini pun aku kena curi masa sekejap untuk menaip. Kepala aku ni lain sikit. Kalau banyak sangat benda2 yang ‘bersarang’ di kepala aku ni (opss… bukan kumpulan KU2 tau), aku tak henti2 berfikir dan berfikir dan mengenang dan mengenang. Sesudah aku luahkan semuanya, barulah otak aku ni kosong.

Alkisahnya begini…

Minggu lepas, seperti diari aku sebelum2 ni, hati aku langsung tak tenang. Hati aku baru je nak tenang 30hb ni hari tu sebab masa tu aku ada kerja. Sibuk. Jadi tak de masa la nak fikir benda yang bukan2. Banyak benda yang berlaku kebelakangan ini. Minggu lepas, jiwa aku yang sememangnya tidak tenang ini ditambah pula kes nenek aku yang ada kat rumah aku ni. Nenek aku merangkap ibu kepada bapaku yang kami jaga sekarang. Nenek ni sekarang memang sangat la tua. Dan masalah ke’tua’annya itu membawa masalah kepada kami. Ingat senang ke nak jaga orang yang sangat tua ni. Sangatlah susah. Sangat sensitif. Sikit2 terasa. Benda yang kecik pun boleh jadi besar. Tensen la. Dari aku kecik sampai aku besar perkara yang sama je diungkit2. Balik rumah pun tak senang hati. Inilah salah satu sebab kenapa aku nak ‘melarikan’ diri dari rumah ni. Tak best duduk lama2 walaupun memang rumah sendiri.

Tak habis dengan itu. Aku ditensenkan lagi dengan ex aku. Haish… Last2 aku buat do no je la. Adak e patut satu hari tu dia tanya aku macam ni.

“Boleh tak aku bagi jawapan hujung bulan ni?”

Aku pun hairan. Kenapa lak dia cakap macam ni? Aku balas mesej dia.

“Macam aku lak yang minta sambung balit. Tak pe.. bulan depan boleh, setahun pun boleh. Aku akan terima jawapan kau”

Akhirnya dia call aku. Dia tanya aku kenapa lak jawab macam tu. Hahaha…. Aku tak de jawapan la untuk itu. Syukur la tetamu masa tu yang datang rumah aku menyelamatkan keadaan untuk ku tidak menjawab soalannya itu. Hehehe… Ok ignore pasal dia. Lantakla apa dia nak buat. Aku dah tak kisah dah.

Perkara abang lak. Malam 30hb tu, abang tiba2 tanya aku nak ke jalan esok hari. Huwaa… first time abang tanya aku. Aku on jak la. Hmm… memang la banyak kerja tunggu kat rumah ni tapi dah abang ajak jalan takkan la nak hampakannya. Bukan selalu pun. Dah la aku tak tido malam tu sebab uncle aku datang singgah di rumah nak balik kampung. Awal pagi mereka bangun. Memang tak tido langsung pun aku. Pagi tu lak awal aku turun kerja. Adeh… Time aku dengan abang tengok wayang, memang scene awal Prince of Persia tu menidurkan aku. Memang best la cinema tu tempat tidur. Memang matlamat aku masuk cinema tu untuk tidur pun. Hahahaha….. Dijadikan cerita, kan ke aku kerja pagi tu turun dengan parent aku. Jadi aku tak de kereta la. Lagipun nak jalan dengan abang. So cadangan kami berdua nak balik guna bas je la. Lagipun lama kami tak guna bas sejak dah ada lessen ni. Eheh… berlagak la pulak. Tapi malangnya, bas cuti da… Haish… ape da… bas cuti tapi penumpang tak cuti la oi… Aku tak la risau sangat sebab aku target ada kereta sewa. Aku bagitau abang, tak pe la.. tunggu saja la bapa turun malam nanti. Dia tanya kalau bapa turun kira2 pukul brapa la. Kira pukul 7 jawabku. Huwaa… lamanya. Habis adik nak tunggu kat mana? Mana2 tempat yang dapat aku tunggu. Hhahaha… Lepas keluar dari cinema tu, bukan main lagi abang cari cara di mana nak ‘letak’ aku. Mun teringatkan muka abang masa tu, memang aku ketawa sendiri. Eheh… aku tak dapat nak layan dia sangat sebab aku masih dengan mata kuyu aku yang sangat2 mengantuk itu. Buat bo layan je bila abang tanya aku. Sorry la bang.. Adik memang sik larat mok jawab dan layan soalan2 abang masa ya. Ngantuk giler beb.

Balik tu aku naik kereta sewa. On the way balik tu aku mesej abang suruh tak payah risaukan aku. Anyway thank you la bang sebab risaukan adik kesayanganmu ini. Aiseh… Sampai di rumah hmm… kerja aku semua menunggu. Memang la diorang ni. Patutla suruh aku balik awal tadi. Memang nak tunggu aku pun. Aku buat la preparation untuk gawai. Aku try cuba test buat dadih. Aku risau sangat tak jadi. Lepas aku siap makan mandi aku rehat2 dalam bilik. Baring nak tido la tu tadi. Tapi tengah syok baring tiba2 ‘orang gila’ call. Haish… kacau ketenteraman aku. Lepas tu ada cousin aku datang rumah menyelamatkan keadaan aku tu tadi. Dengan dadihku yang baru dibuat tadi, aku jenguk dah menjadi. Aku rasa, ehem… boleh la jadi chef hotel 3 bintang. Hahaha…. Lepas tetamu aku tu balik, aku baring lagi. Hmm… mataku tak tunggu lama. Terus terlelap. Mak bapa aku ajak ‘ngabang’ aku tak jawab. Ah… aku dah best2 tido jangan nak kacau. Penat sangat sehari2 bekerja.

1hb… gawai day… hmm… sini la aku menyambut gawai di rumah terchenta aku. Aku nak balik kampung tapi bapa tahan aku sebab nak kerja. Yang paling aku frust sebab semua adik beradik mak aku balik kampung. 9 orang adik beradik mak, kecuali mak je tak balik kampung. Mana tak rugi. Bukannya selalu nak berkumpul ramai2 macam tu. Dengan uncle2 aku yan jarang jumpa, yang kerja di johor, dengan antie2 ku, dengan kazen2 ku. Kami bertiga je la tak balik kampung. Aku tau bapak pun nak balik sebenarnya tapi masalah utama tak ada orang jaga rumah dan nenek aku ni.

Petang tu, tengah ‘ngabang’ kami dapat berita dari kampung. Datuk aku jatuh sakit tiba2. Siap dibawa orang pergi hospital Sibu lagi tu. Ertinya serius la penyakit datuk aku tu. Kami blur2 lagi apa nak buat sebab uncle dengan antie ku yang membawa datukku ke Sibu itu langsung tak dapat dicontact. Hati ni tak tenang lagi.

Kisah pagi tadi lagilah dasyat. Mak awal2 pagi ketuk pintu bilik aku suruh contacy orang di kampung tapi sorang pun aku tak dapat kontek. Banyak2 mereka di kampung boleh2 sorang tak dapat dihubungi. Hairan betul. Orang di Sibu tu pun tak ada yang hantar berita. Mak aku ke hulu ke hilir tak senang hati. Bapak aku lagi la dengan suara besarnya itu. Nak dekat tengah hari baru la semua orang kat kampung tu sibuk nak bagi berita sampai aku tensen nak buat apa, nak cakap apa. Telefon tak henti2 berbunyi. Last2 aku tak tahan aku menangis. Aduh… tak tahan hati aku mengenangkan datuk aku tu. Tengah hari tadi datuk aku dibawa balik Kapit lagi. At least dia dah ok sikit tadi. Tangan dia dah dapat bergerak. Dia disahkan kena strok. Lagi kejadian di kampung lak, stor tempat simpan generator, enjin perahu dan harta2 semua tu habis hangus malam gawai tu. 3 buah stor hangus. Stor bilik kami, tuai rumah dengan sebuah saudara punya. Memang kalau orang dulu2 cakap ‘sial’ gawai kami tahun ni. Keluarga kami semua balik kecuali aku dan mak bapak aku la tapi banyak benda yang terjadi melibatkan kami. Hmmm… Im so speechless.

Habis kisah di kampung kembali cerita abang.

Malam tadi aku nak bagitau sesuatu kat abang. Hal dilema aku tu la. Aku nak bagitau direct takut dia ni terus sembur aku. Aku tanya la. Adakah seseorang itu mampu membuktikan yang orang boleh percaya dia 100%? Abanh jawab dengan jawapan commad dia. “Entah…” Hmm… ni yang buat aku lemah semangat nak cerita dengan abang. Tapia bang puas bertanya kenapa aku tanya macam tu. Apa sebenarnya aku nak bagitau. Aku cakap dengan dia, kalau cakap dalam fon ni susah la tapi dia paksa juga suruh cakap. Last2 aku call dia. Aku ceritakan yang aku serba salah dengan dia. Dan jawapan dia seperti yang aku duga.

“Kalau adik nak balik dengan dia, kalau ada apa2 masalah in the future, abang bagi amaran dulu, jangan sekali2 cari abang untuk hal yang sebegitu.”

Aku tanya dia balik.”Abang ingat adik nak balik kepada dia ke? Adik tak sekali2 nak balik dengan dia. Adik memang tak percaya dia lagi. Kalau adik balik sekalipun, adik tak dapat nak layan dia seperti dulu. Adik dah tak de perasaan dengan dia lagi. Apatah nak manja2 pun rasa kekok dah.”

Ada satu part, abang meluah perasaan dengan aku. Dia sedar yang bila dia mula nak cerita pasal perempuan2 dia, aku macam tak layan dia. Jadi, dia pun malas nak kongsi apa2 dengan aku. Dalam hatiku, ye abang. Memang adik akui, adik sering kali menghindari untuk bercerita tentang perempuan2 abang tu. Adik tak tau nak bagi respon apa. Bagus adik tak layan je dari adik jadi hipokrit kan. Dari adik pura2 suka. Adik sendiri tak tahu kenapa adik sebegitu. Nak kata cemburu? Adik tak tahu. Entah la bang. Adik tak tahu apa yang adik nak. Sekarang ni abang kata abang yang terpaksa dengar masalah adaik dengan ‘orang gila’ tu sedangkan masalah abang, adik langsung tak nak dengar. Adik baru bercinta abaang. Dulu masa abang bercinta dari first cinta abang sampailah kisah cinta abang yang tak kesampaian itu, pernah tak adik tak dengar, tak tolong. Siap adik tunjuk ajar lagi tu walaupun dalam masa yang sama adik ada hati dengan abang. Macam mana lagi bang. Sekarang abang sendiri yang cakap abang nak main2 je dengan perempuan2 tu. Adik tak nak kisah dengan tu bang. Adik ada banyak hal yang perlu adik fikirkan. Cinta adik sendiri ada masalah, lagi2 dengan family adik. Adik sangat2 runsing. Adik tahu setiap kali adik buka cerita pasal ‘orang gila’ tu mesti abang akan sembur adik dulu sebab abang fed up nak dengar. Abang benci nak dengar. Kadang2 ada juga perkara yang adik sembunyikan dari abang, tapi kadang2 adik sendiri tak tahan, habis siapa la adik nak cerita kalau bukan abang. Adik baru belajar bercinta abang… Adik budak baru… Adik tau abang terasa dengan sikap bo layan adik kat abang tapi…. Ntahla… Abang sendiri cakap malam tadi dengan nada merajuk tak nak cerita pasala perempuan2 abang dengan adik lagi. Adik memang tak mampu jawab sebab memang salah adik. Adik minta maaf bang. .. Apa2pun bang, seperti yang abang tahu, adik sayang abang.

Doa untuk aku.
1. Ketenangan jiwa kami sekeluarga.
2. Hikmat dan kebijaksanaanku untuk membuat keputusan yang tepat.
3. Kesihatan datukku.

No comments: