My Followers. Love ya!

To my Follower

Terima kasih sudi men'jenguk'kan diri anda ke blog aku yang tak seberapa ini. Apa-apapun yang anda baca di dalam blog ni, biarlah ia tersemat di hati anda sahaja. Jangan malu-malu untuk tinggalkan komen anda di sini. Bagi yang tak suka, dengki dan sewaktu dengannya, tak perlu membazir masa untuk baca blog ini. Sekian terima kasih. ;)

Sunday, July 10, 2011

Kenapa begini?

Aku baru je lepas nangis sebab orang yang aku sayang buat aku terkilan. Sungguh aku terkilan. Maaf. Introduction yang sangat tidak bagus. Aku tak ada mood tapi aku nak juga luahkan rasa hati yang tak mampu aku nak ungkapkan dengan kata-kata. Inilah gunanya blog aku. Korang yang tak nak baca, boleh out terus dari sini.

Hari-hari aku sentiasa ingin bermesej dan bercakap dengan abang aku. Kadang-kadang sengaja aku hantar mesej walaupun mesej kosong untuk abang aku supaya aku tahu bila dia on handphone dia. Kalau delivered mesej tu maknanya dia on handphone la tu. Sejak akhir-akhir ni abang susah sangat nak call dan mesej aku. Kalau dia call pun, mesti ada je halangan. Sekejap-sekejap dia bercakap dengan kawan. Sekejap-sekejap dia ini, dia itu, dia apa-apa la. Aku nak cakap, nak update, nak apa-apa dengan dia selalu tak sempat. Selalu tergantung. Buat aku tak ada mood je.

Tadi, abang mesej aku. Aku terus suruh abang call aku. Beberapa minit kemudian, dia call aku. Sanggup aku off dvd player tau masa dia call aku tu. Aku tengah tengik movie tadi tu. Aku nak fokus dengan abang, so aku senyapkan keadaan la. Ye la... bukan selalu pun abang call. Ini pun dah seminggu lebih dah abang tak call aku, tak mesej aku. Aku rindu dengan abang. Tengah aku bercakap tu, dia bercakap lagi dengan kawan dia. Aku sabar je... Aku bercakap lagi, dia potong lagi cakap aku. Lepas tu dia minta kau ulang balik apa yang aku cakap tu. Selalu dia macam tu. Last-last, aku dah tak tahan, aku diam je terus, sampaikan dia ingat handphone dia dah off. Aku peduli apa. Kredit dia pun. Bukan kredit aku. Dah tu, talian terputus. Entah la sebab apa. Mungkin abang yang off kan kot sebab fed up aku langsung tak bercakap walaupun berapa kali dia panggil aku adek.

Abang mesej pula.
"Alu la... K la...'
Ayat orang fed up nak layan orang merajuk. Memang abang aku ni tak reti nak pujuk adik dia ni sejak dari azali lagi. Dah orang merajuk, dia buat orang lagi merajuk lepas tu. Aku tak suka perangai dia tu. Then, aku balas.
"Ya la.dapat kol, lalek ngn org.mala jak. dh kol klaka la ngn kta.tok sik. sibuk ngn kwn.g pulasar la apa la.whatever la. pas ya tauk brik alasan spot check. sik tauk kta tok nangis kak nya. suwei."
"K la..sik caya sikpa la..ska la mun abg kantoi ka, apa ka..."
"Bukan suka abg kantoi.mun dh dpt can kol ya boleh sik berik perhatian klaka ngn adik jak.boh lalek ngn org lain.abg buat adik malas mok klaka bila abg buat adik kdk ya.adik klaka ngn abg, dengarla.tok sik.sibuk juak ngn org.ah!whatever la. u make me cry!"
"Sorry la... abg nang sikpat nak temankan adik buat masa 2 minggu ni..harap adik paham,,bukan abg sengaja nak beri alasan.."
"Mana2 la. x pyh lgsg pun x pe"
"Hurm...skati adik la.."
"M.e.m.a.n.g"

Huwaa..... abang... adik rindu abang... Bukan adik nak biadap dengan abang. Adik sayang abang. Tapi abang balik-balik buat adik terkilan. Memang la korang anggap 'hek eleh... benda macam ni pun nak buat gaya macam ni ke?' Hoi... korang tau ke perasaan aku ni hah!!! Kalau korang ada kat tempat aku ni baru korang tau apa aku tau ni. Erkk... sempat gak aku melalut. Adik nak abang juga...

Walaupun aku ada boypren, yang tak pernah nak fed up dengan aku, tapi aku sayang abang aku juga wei. Aku tetap nak busy body dengan abang aku. Aku tetap sayang lebih abang aku dari boypren aku. Sebab dialah segala-galanya bagi aku. Dari aku kecik sampai sekarang, dia je la yang tau cerita aku. Di kala aku apa-apa perasaan pun sampai sekarang itulah abang aku. Abang, adik tak sabar abang keluar pulapol. 2 minggu dari sekarang. Adik akan tunggu.

Pasal berjauhan kami sudah biasa. Tapi pasal tidak boleh dihubungi, kami langsung tak biasa.
Ok... perasaan dah ok. Aku nak sendirian.

No comments: